Bugün yazmayacağım geceleri, acıları, alçakları, eskileri, geçmişi. Bugün bahar gelecek ve bugün gelecek sadece bugün. Bizimde oldu hayallerimiz acılarımız bazen de güzel günlerimiz güldüğümüz eğlendiğimiz. Kalbimizin kırıklarına kondu küçük kuşlar. Ürkütmeyin ağalar,beyler, efendiler,modernizenin entelleri, gündüz bugün bizim olsun vazgeçemedik umuttan en büyük zararımızdı belki olsun hayaller bize kar kaldı ne kadar kısa olsa da. Meylimiz geceyeydi ama yalnızlık ensemizden ayrılmadı, tekliğimize yakışan tek şey olmadı yalnızlık, gecelerde vardı ve ayrılmadı ensemizde ki yalnızlık.

Bıktım desem, inanmayın, Bıkkınlığa yetinmemiş bu kalbin at arlanan hırçın bakışı ürkütüyor ve itiyor bizi umuda, bu saatten sonra kurtulamayacağız umuttan hiç olmayacak olanın peşinden koşacağız bir şizofrenin gördüklerine hayretle bakarcasına. Hayal edilen karakterler içinde hayalet gibi koşuşturur zaman, hayallerimizin peşinden koştuğumuz gibi koşarız peşinden zamanın, yakalamamızınimkânsız olduğunu bildiğimiz halde, geçen bir saniyeye bile sığdıramayız belki ömrümüzü, koskoca yıllarımızı.

Sır bunda saklıdır da kilidi olmayan bir sandıkta saklanan kalplerin sesini duymak ne zaman popüler bir eyleme dönüştü ki biz ona aşk demeye sevgi demeye başladık. nefesin son tadında yaşamayı öğrenmeli insan, kadın, erkek olmadan hayvanca biraz da aşıkça, delice, nedensiz. geçmişin zamanın oyunu olduğunun farkında olarak geleceği umursamadan, an bizim olmalı bizimle yaşamalı, yaşamalıyız yaşatmayı bilerek öğrenerek öğreterek herkesle her şeyle insan olmak zor olmasa gerek, öğrenemediysek eğer insanlığı örnek almalıyız bir kedinin uysallığını, köpeğin sadakatini, eşeğin sırtında ki yükünü, ayının annelik merhametini.